|BLOG| De structuur van Ben & Jerry’s – Een recept voor een ramp?
We werden geïnterviewd door MT/Sprout over de constructie tussen Ben & Jerry’s en Unilever. De missiegedreven ijsmaker botst – na een eerder conflict over Palestina – opnieuw met zijn moederbedrijf over plannen om een speciale anti-Trump ijssmaak uit te brengen.
Deze constructie bleek een onhoudbare workaround voor Ben & Jerry’s. Het bleek te veel een uitdaging voor de kortetermijnbelangen van aandeelhouders.
Ondanks de missie...
Beperkingen in het ontwerp
Bereikt de autonomie van Ben & Jerry’s hier zijn grenzen? Hun constructie – opgericht ten tijde van de overname in 2000 – met een ‘onafhankelijk bestuur’ dat de missie waarborgt, is simpelweg veel te zwak.
Vooral nu in tijden van extreme machtsconcentratie, nu miljardair Nelson Peltz, een goede vriend van Trump, ook een zetel in hun bestuur heeft bemachtigd.
Het punt is; Unilever wil simpelweg meer aandeelhouderswaarde creëren. De €11 miljard winst uit 2024 is niet genoeg.
The only business of business is business—deze regel geldt opnieuw.
Ons botte advies: Als Ben & Jerry’s echt missiegedreven wil zijn, moet het zich gewoon ‘terugkopen’ en steward-owned worden. Dat is de ultieme bescherming om vrij, autonoom en volledig gericht op impact te blijven – de ultieme garantie voor missie-afstemming.
Met hun rebelse gedrag in de conflicten over Palestina en Trump hebben ze waarschijnlijk al potentiële ‘traditionele’ kopers afgeschrikt. Dus wie weet, misschien is het zo’n gek idee nog niet…
En heeft een activistisch merk als Ben & Jerry’s echt de markttoegang van een gigant als Unilever nodig om te overleven?
Bye Bye CEO
Ben & Jerry's CEO David Stever is het volgende slachtoffer van ‘Shareholder Primacy’…
Het aanhoudende geschil over het politieke activisme van het merk lag aan de basis van zijn vertrek, ondanks de overeenkomst uit het jaar 2000 dat Ben & Jerry’s altijd zijn "sociale missie" mocht handhaven.
Dus, bye bye CEO… na meer dan 30 jaar het bedrijf te hebben gediend.
We hoeven niet ver te zoeken naar vergelijkbare voorbeelden bij grote bedrijven:
Emmanuel Faber werd in 2021 vervangen nadat de aandeelhouders van Danone zijn sterke focus op duurzaamheid en sociale doelstellingen bekritiseerden, omdat zij meenden dat dit ten koste ging van de financiële resultaten.
En dan is er het bekende verhaal van Paul Polman bij (alweer) Unilever. Tijdens zijn ambtstermijn tot 2018 zette hij zich in voor de duurzaamheidstransformatie van de multinational – en met succes. Maar uiteindelijk leidde het tot een (opgeschaald?) ‘pensioen’.
In 2023 vertrok ook Shell’s ‘baas hernieuwbare energie’ Thomas Brostrom na een ‘strategische verschuiving’… je raadt het waarschijnlijk al…
En de volgende grote naam?
Een voorspelling van onze kant? Welnu, Nestlé's CEO Mark Schneider, met zijn toegenomen focus op duurzaamheid, gezondheid en regeneratieve landbouw, zal waarschijnlijk te veel weerstand ondervinden van investeerders. Hij zou zomaar het volgende slachtoffer kunnen zijn van het fenomeen ‘shareholder primacy’…
Onze mening: tijd om los te breken
Om zijn onafhankelijkheid te herwinnen, moet het merk alternatieve eigendomsstructuren onderzoeken. Stel je voor dat Ben & Jerry’s steward-owned zou worden. Dat zou de enige en ultieme garantie zijn voor missie-afstemming.
Steward-ownership betekent dat stemrechten en financiële rechten wettelijk gescheiden zijn. De stemrechten liggen niet bij aandeelhouders, maar bij zogenaamde Stewards. Deze Stewards fungeren als volwaardige eigenaars. Zij bezitten geen aandelen met winstrechten en worden daarom niet gedreven door financiële prikkels.
Hun rol is ervoor te zorgen dat de missie centraal blijft staan: dat de strategie missiegedreven is en dat de winsten die missie dienen.
Waarom niet?